Ik kom met vragen, oude vader,
ik vraag een uurtje van uw tijd
en waag me in ‘t koude water
van ons beider kindertijd.
Mijn eigen kroost is meegekomen,
zie eens hoe u op hen lijkt!
Ik wil u mijn kinderen tonen
zodat u mij als u bekijkt.
U moet nog wensen hebben, vader,
ik wil meer dan een ademtocht
iets dat u heeft bewaard voor later
omdat het toen niet kon of mocht.
Schudt niet met uw rimpelige hoofd,
het is een angstkreet die u hoort,
als mijn vader van mij is geroofd
ben ik de laatste van mijn soort.
Ik had nog vragen, oude vader,
maar u strijkt op de bodem neer.
Hier laat ik mijn rouw te water,
uw oudste zoon, de oudste van het meer.
Loch Ness, Geert Smolders
